Wat doe je als je twee honden hebt die elkaars totale tegenpolen zijn? Een grote, stille binnenvetter die alles op kropt en een piepklein hittepetitje dat de wereld naar haar hand wil zetten. Dat was de uitdaging van Marie-José. En wat ze leerde, is waardevol voor iedereen met een hond.
De stille Oscar: wanneer een hond niet om hulp vraagt
Oscar is een Podenco Ibicenco: een Spaanse jachthond die als pup al veel heeft meegemaakt. Hij is zacht, introvert en teruggetrokken. Als er spanning is in huis, trekt hij zich in zichzelf terug. Hij blaft niet. Hij grommelt zelden. En juist daardoor werd hij door iedereen gezien als 'de rustige, makkelijke hond'.
Maar Marie-José ontdekte door de coaching dat Oscar uitgeput was. Hij nam een rol aan die niet bij hem hoorde - hij probeerde de onrust van Nel te managen, terwijl hij daar zelf helemaal niet voor uitgerust was. Hij deed alles 'met een heel hoge energie', maar dat was niet omdat hij het prettig vond. Het was omdat hij niet anders wist.
"Iedereen vond Oscar open," vertelt Marie-José. "Dus wij zaten met z'n allen Oscar omver te zuigen, de sukkels die we zijn." Het klinkt grappig, maar het raakt iets wezenlijks: stille honden worden structureel miskend. Hun grenzen worden niet gezien. En daardoor stapelt de stress op.
Nel: de kleine hond met grote verantwoordelijkheid
Nel is het tegenovergestelde van Oscar. Ze is vier kilo energie, alertheid en controle. Ze regelde wanneer Marie-José ging eten, wanneer ze naar bed ging, waar Oscar mocht liggen. Ze beet mensen in het bos als ze haar probeerden te aaien, en de reactie van de mensen was steevast: 'Het geeft niet, het is maar een kleine hond.'
Maar het geeft wél. Niet vanwege de bijtwond, maar vanwege wat het zegt over de hond. Nel was overvraagd. Ze had zoveel stress dat Marie-José dacht dat ze het niet zou overleven. "Ze was zo van spanning. Dat had ik niet in de gaten." Een kleine hond beet is net zo stressvol voor de hond als een grote hond die bijt. De grootte van de schade is anders: de nood van het dier is gelijk.
Hoe communiceer je met een introvert én een extravert hond?
Dit was de kern van het coaching-traject: leren communiceren op maat. Oscar vroeg om zachtheid, geduld en ruimte. Te harde energie joeg hem weg. Nel vroeg om duidelijkheid, structuur en iemand die de regie pakt, zodat zij dat eindelijk niet meer hoefde te doen.
De aanpak was voor beide honden anders, maar het fundament was hetzelfde: wederzijds respect. En dat begon bij Marie-José zelf. Ze leerde zien wanneer Nel te ver ging en zei gewoon: "Nee Nel, hoeft niet." Waarna Nel rustig wegliep. Ze leerde Oscar ruimte geven én hem actief te helpen als Nel zijn grenzen opzocht.
Het moment waarop alles klikte
Marie-José beschrijft een moment dat voor haar alles samenvatte: Oscar en Nel lagen 's morgens naast elkaar op de mat. Een foto waard. Maar wat ze eerder niet zag: Nel stond eerst bij Oscars mat. Rukte aan zijn voeten. Keek toen naar Marie-José. Marie-José zei rustig: "Nee Nel, hoeft niet." En Nel liep weg.
Oscar kijkt dan naar Marie-José: met die grote ronde ogen als hij het niet oké vindt, of half dichtgeknepen als hij denkt: nou, is goed. "Nu kijken ze allebei naar mij," zegt Marie-José. "Ze vragen het allebei eerst." Dat is communicatie. Dat is vertrouwen. Dat is wat coaching doet.
De hond als spiegel: wat je hond jou vertelt
Een rode draad door het hele traject was dit: honden zijn een spiegel van hun eigenaar. Hoe onbezorgder Marie-José werd, hoe onbezorgder Oscar en Nel werden. De rust die ze uitstraalt als ze met ze loopt - op losse lijnen, twee vingers in de neus - is een resultaat van het werk dat ze inwendig heeft gedaan.
Dat kan confronterend zijn. Het betekent namelijk dat als je hond onrustig is, jij misschien ook iets mag onderzoeken. Niet als verwijt — maar als uitnodiging. Marie-José: "Het is mijn roedeltje. Alles wat ik hier in huis haal of doe met mijn honden, daar heb ik de regie over. En ja, dat is ook oké."
Wat jij hieruit kunt meenemen
Of je nu een stille Oscar hebt of een pittige Nel - of allebei - dit zijn de lessen die universeel gelden:
Stille honden hebben evenveel hulp nodig als drukke honden - ze vragen er alleen niet om.
Kleine honden verdienen dezelfde serieuze aanpak als grote honden.
Duidelijkheid en consistentie zijn voor iedere hond het fundament van veiligheid.
Jij als eigenaar bent de ankerpunt - hoe rustiger en duidelijker jij bent, hoe beter je hond kan floreren.
Heb jij ook twee honden die zo van elkaar verschillen? Of herken je het patroon van de stille hond die alles slikt, of het drukke hondje dat de Animals Faith podcast - het gesprek met Marie-José staat er volledig in.
Interesse in het Membership met Coaching? Plan een discovery call.