Practice What You Preach: Positief werken begint bij hoe je mensen behandelt

Ik ben onlangs zonder voorafgaand gesprek uit een professionele groep verwijderd.

Niet nadat iemand mij had gevraagd hoe ik werk. Niet nadat er een inhoudelijk gesprek was gevoerd over mijn visie, mijn methodiek of mijn ervaring. Niet nadat ik de mogelijkheid had gekregen om ergens op te reageren.

Ik werd eerst uit de groep gezet.

Daarna kreeg ik pas een bericht waarin werd meegedeeld dat ik verwijderd was.

De precieze gronden zijn mij nog steeds niet duidelijk. Er werd verwezen naar het feit dat ik anders zou werken dan de beheerders van de groep, maar over mijn daadwerkelijke werkwijze was helemaal geen gesprek gevoerd. Er was geen nieuwsgierigheid. Geen onderzoek. Geen wederhoor. Blijkbaar waren aannames en verhalen van anderen voldoende om een conclusie te trekken.

En ja, dat heeft mij geraakt.

Niet omdat ik geloof dat ik recht heb op toegang tot iedere groep. Een beheerder mag grenzen stellen aan een community. Een groep mag een bepaalde identiteit, visie of werkwijze hebben.

Maar wees daar dan eerlijk over.

Claim niet dat iedereen welkom is. Zeg niet dat je professionals dichter bij elkaar wilt brengen. Zeg niet dat verschillende mensen in hun waarde mogen worden gelaten, wanneer iemand met een afwijkende visie zonder gesprek wordt buitengesloten.

Dat is geen open gemeenschap.

Dat is een gesloten gemeenschap die zichzelf open noemt.

"Force-free" gaat niet alleen over de hond

De groep werd onder andere beheerd door professionals die zichzelf omschrijven als force-free of puur positief.

Dat maakt de situatie voor mij extra wrang.

Wanneer je zegt dat je zonder dwang, druk, straf of intimidatie wilt werken, zou dat dan alleen gelden voor honden? Of zegt het ook iets over de manier waarop je met mensen omgaat?

Wat is er positief aan iemand verwijderen zonder eerst één inhoudelijke vraag te stellen?

Wat is er force-free aan iemand uit een groep forceren zonder kans op uitleg of gesprek?

Wat betekent "iedereen in zijn waarde laten" wanneer dat kennelijk alleen geldt voor mensen die hetzelfde denken als jij?

Practice what you preach.

Niet alleen wanneer er een hond voor je staat, maar ook wanneer je te maken krijgt met een collega die andere keuzes maakt, andere ervaringen heeft of andere resultaten behaalt.

Anders werken betekent niet verkeerd werken

Binnen de hondenwereld zijn enorme tegenstellingen ontstaan.

Force-free. Balanced. Puur positief. Correcties. Beloningsgericht. Grenzen stellen. Management. Gedragsverandering.

We zijn soms zo druk bezig met labels dat we vergeten naar de professional achter het label te kijken. Laat staan naar de individuele hond die voor ons staat.

Ik verwacht niet dat iedere professional het met mij eens is. Ik verwacht ook niet dat iedereen mijn werkwijze wil toepassen.

Maar ik verwacht wél dat mensen die zichzelf professioneel noemen in staat zijn om een gesprek te voeren.

Vraag wat iemand doet.

Vraag waarom iemand dat doet.

Vraag welke afwegingen eraan voorafgaan.

Vraag met welke honden iemand werkt.

Vraag welke alternatieven al zijn geprobeerd.

Vraag welke resultaten iemand ziet.

Je hoeft het daarna nog steeds niet met elkaar eens te worden. Maar dan reageer je ten minste op de werkelijke persoon en de werkelijke werkwijze, in plaats van op een karikatuur die je zelf hebt gecreëerd.

De gevolgen van ideologische geslotenheid

Dit gaat voor mij over meer dan één WhatsAppgroep.

Ik zie dezelfde geslotenheid namelijk ook terug in de manier waarop over honden wordt gesproken.

Wanneer één visie als de enige moreel aanvaardbare visie wordt gepresenteerd, ontstaat er een gevaarlijk probleem. Dan worden andere mogelijkheden niet meer onderzocht. Andere professionals worden niet geraadpleegd. Andere verklaringen worden niet serieus genomen.

En wanneer een hond binnen de toegestane methodiek niet voldoende verbetert, kan de conclusie vervolgens worden dat de hond onbehandelbaar is, dat de situatie niet veilig kan worden gemaakt of dat er geen verantwoord alternatief meer bestaat.

Dat is precies het moment waarop samenwerking noodzakelijk is.

Niet pas nadat alle beslissingen al zijn genomen.

Niet pas wanneer euthanasie nog de enige optie lijkt.

Maar vóórdat een hond wordt opgegeven.

Wanneer jij met jouw kennis niet verder komt, betekent dat niet automatisch dat niemand verder kan komen. Het kan ook betekenen dat een andere professional andere kennis, ervaring, vaardigheden of mogelijkheden heeft.

"Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg."

Dat is geen aanval op één trainingsstroming. Het is een oproep aan ons allemaal.

Wanneer een aanpak geen voldoende resultaat oplevert, moeten we bereid zijn verder te kijken. Niet om ons eigen gelijk te beschermen, maar om de hond te helpen.

Samenwerken vereist geen volledige overeenstemming

Samenwerken betekent niet dat we onze normen moeten loslaten.

Het betekent niet dat we alles van elkaar moeten accepteren.

Het betekent ook niet dat iedere methode automatisch verantwoord is.

Samenwerken betekent dat we vragen stellen voordat we veroordelen. Dat we de feiten onderzoeken voordat we conclusies trekken. Dat we onderscheid maken tussen een andere visie en daadwerkelijk schadelijk handelen.

Je kunt een duidelijke grens stellen zonder iemand te vernederen.

Je kunt kritiek geven zonder iemand te verbannen.

Je kunt zeggen:

"Dit past niet binnen onze groep."

Maar wees dan ook eerlijk dat de groep bedoeld is voor mensen die binnen één specifieke visie werken.

Wat niet eerlijk is, is jezelf presenteren als verbindend, open en positief, terwijl afwijkende stemmen achter gesloten deuren worden verwijderd.

Honden spiegelen wat wij voorleven

We vertellen hondeneigenaren voortdurend dat rust, duidelijkheid, betrouwbaarheid en congruentie belangrijk zijn.

Dat honden voelen wanneer onze woorden en ons gedrag niet met elkaar overeenkomen.

Waarom zouden die principes voor onszelf niet gelden?

Wanneer wij verkondigen dat we geduldig, positief en zonder oordeel werken, maar bij het eerste teken van verschil iemand buitensluiten, laten we iets anders zien dan wat we zeggen.

Een hond heeft niets aan mooie terminologie wanneer het gedrag daarachter niet klopt.

Mensen evenmin.

Positiviteit is geen label.

Het is geen marketingterm.

Het is geen identiteit waarmee je automatisch aan de goede kant staat.

Het blijkt uit hoe je handelt wanneer iemand het niet met je eens is.

Dit is mijn grens

Ik schrijf dit niet om dezelfde fout te maken en mensen persoonlijk te veroordelen.

Ik noem daarom geen namen en geen groep.

Ik schrijf dit omdat zwijgen soms wordt verward met instemmen. En omdat ik te lang mijn mond heb gehouden over de manier waarop professionals in onze branche elkaar behandelen.

Ik wil niet deelnemen aan een cultuur waarin uitsluiting wordt verkocht als veiligheid, waarin aannames worden gepresenteerd als feiten en waarin ideologische zuiverheid belangrijker wordt dan open communicatie.

Mijn oproep is eenvoudig

Praat met elkaar.

Stel vragen.

Wees nieuwsgierig.

Onderzoek wat iemand daadwerkelijk doet voordat je een oordeel vormt.

En wanneer een hond niet geholpen wordt door jouw aanpak, wees dan bereid iemand te bellen die anders werkt.

Niet omdat die ander automatisch gelijk heeft.

Niet omdat jij ongelijk moet bekennen.

Maar omdat het leven en welzijn van die hond belangrijker zouden moeten zijn dan ons ego, ons label en onze behoefte om tot het juiste kamp te behoren.

Laten we doen wat we prediken

We hoeven niet allemaal hetzelfde te werken.

We moeten wél professioneel genoeg zijn om met elkaar te praten.

Want wanneer wij dat als mensen al niet kunnen, moeten we ons ernstig afvragen wat we honden werkelijk voorleven.